Ik voel veel emotie voor mijn club en spelers. De manier waarop we Beerschot hebben aangepakt in deze Play-Offs verdiende de kwalificatie. Ik kan niet trotser zijn op hetgeen mijn ploeg gepresteerd heeft. Gisteren heb ik dat zelf viermaal tegen hen gezegd: tijdens de rust, na de tweede helft, na de eerste verlenging en na het laatste fluitsignaal. Het doet zoveel pijn omdat je er op een zucht vanaf was. En hoe terecht zou het geweest zijn.
Mijn groot respect gaat ook naar Radja. Hij is een grote jongen en kan veel hebben, maak je daar vooral geen zorgen over, maar de manier waarop hij twee wedstrijden is omgegaan met spreekkoren die het hart raken van hem en zijn familie, is van die orde dat hij een aparte vermelding moet krijgen. Bovendien heeft hij iedereen laten zien tot wat hij nog in staat is.
Pijn zal snel omslaan in trots. Trots op wat we weer verwezenlijkt hebben. In ons derde jaar op profniveau je voor de derde keer op rij plaatsen voor de Promotion Play-Offs en telkens een rol van betekenis spelen… Il faut le faire. Ik mocht deze nacht waardevolle berichten ontvangen van onder andere mensen waar ik dag in, dag uit mee samenwerk en van mijn CEO en president. Woorden die mij persoonlijk nog meer honger naar nieuw succes deden krijgen. Bij deze is iedereen gewaarschuwd. We gaan er weer vol voor in de toekomst.
Dank aan de supporters die ons altijd gevolgd hebben dit seizoen. Zij verdienen ook mijn respect. We hebben samen weer iets mooi neergezet.
Forza Patro.